கலையாகும் கலகக்குரல்

/files/detail1.png

கலையாகும் கலகக்குரல்

  • 0
  • 0

- லெட்சுமி நாராயணன்

இம்மாத "படச்சுருள் - அரச பயங்கரவாத எதிர்ப்பு சினிமா" சிறப்பிதழில் "இ. பா. சிந்தன்" எழுதிய "கொலை செய்வது கலை" என்கிற "இந்தோனேசிய இனப்படுகொலை" குறித்த கட்டுரை வாசித்தேன்.  மிக முக்கியமான கட்டுரை.

இந்தோனேசியாவில் நடந்த இனப்படுகொலை பற்றியும், அதனை பற்றி இயக்குநர் “ஜோஷ்வா ஓப்பன் ஹைமர்” இயக்கிய இரண்டு டாக்கு பிக்ஸன் வகை ஆவணப்படங்களான “தி ஆக்ட் ஆப் கில்லிங் - 2012” மற்றும் “ தி லுக் ஆப் சைலன்ஸ் - 2014” பற்றிய மிக விரிவான கட்டுரை இது. இயற்கை வளங்கள் நிறைந்த இந்தோனேசியா டச்சுக்காரர்களின் காலனியாதிக்கத்தில் பல ஆண்டுகளாக இருந்திருக்கிறது. ஹாலந்து அதன் வளத்தை சுரண்டி தன்னை பெருக்கிக் கொள்கிறது. இதனை பார்க்கும் மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு இந்தோனேசியாவை டச்சுக்காரர்களின் பிடியில் இருந்து தங்கள் வசமாக்க ஆசை கொள்கின்றன. முயற்சிகளும் செய்கின்றன. ஜப்பான் படையெடுக்கிறது. ஆனால் அதனால் தக்க வைத்துக் கொள்ள இயலாமல் போகும் போது இந்தோனேசியாவில் இருந்த தேசிய கட்சியின் தலைவர் "சுகர்னோ" இராணுவம் துணை கொண்டு ஆட்சி அமைக்க முயன்று, டச்சுக்காரர்களின் முறியடிப்பால் அது ஒப்பந்தத்துடன் முடிந்து போகிறது. ஆனாலும் டச்சுக்காரர்களின் ஆசை மீண்டும் இந்தோனேசியாவை முழுதும் தங்கள் காலனியாதிக்க நாடாக மாற்ற போர் செய்து ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அந்தப் போரில் கொல்லப்படுகிறார்கள். 1949 ல் இந்தோனேசியா விடுதலை பெறுகிறது. விடுதலை போராட்டத்தில், வெற்றியில் கம்யூனிஸ்ட்களின் பங்கு அளப்பரியது. இந்தோனேசிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மிகப்பெரிய கட்சியாக, அது ஒரு இயக்கமாக அங்கு இருக்கிறது. தேர்தலில் தேசிய கட்சி, இஸ்லாமிய கட்சி, கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என மூன்றும் போட்டியிட்டு அறுதிப் பெரும்பான்மை யாருக்கும் கிடைக்கவில்லை. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பெருவாரியான வெற்றி பெற்றிருந்ததை பார்த்த "சுகர்னோ" அதன் ஆதரவுடன் ஆட்சி அமைக்கிறார். உலகின் மூன்றாவது மிகப்பெரிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியாக "இந்தோனேசிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி" உருவாகிறது. மக்கள் கம்யூனிஸ்ட்களுடன் இரண்டறக் கலந்து இருந்தார்கள். 

அப்போது தான் இராணுவத்தில் இருந்த சில மதவாத, வலதுசாரி ஆதரவு அதிகாரிகள் கம்யூனிஸ்ட்களுக்கு எதிரான திட்டமிட்ட எதிர்பரப்புரையை மக்கள் மத்தியில் பரப்புகிறார்கள். அதிபர் சுகர்னோ இறக்க போவதாகவும், அதன்பின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினர் ஆட்சியை பிடிக்க முயல்வதாகவும் மதவாத அதிகாரிகளிடம் தீவிர வலதுசாரிகளான "சுகர்தோ" போன்றோர் பரப்புகிறார்கள்.  "சுகர்னோ" ஆட்சியை கவிழ்த்து தங்கள் மூலம் இராணுவ ஆட்சி அமைக்க திட்டமிடுகிறார்கள் வலதுசாரிகள். ஆனால் அதே சமயத்தில் இராணுவத்தில் இருந்த சில வலதுசாரிகளுக்கு எதிரான வீரர்கள் "செப்டம்பர் 30 என்ற இயக்கமாக" உருமாறி ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு நடக்க இருப்பதை தடுக்கிறார்கள். ஆனால் அது நீடிக்காமல் போகிறது. இராணுவ வலதுசாரி ஜெனரல் "சுகர்தோ", நாட்டிற்கும், அதிபர் "சுகர்னோ" க்கும் ஆபத்து என மக்கள் மத்தியில் பரப்பி தனது இராணுவ ஆட்சியை நிறுவுகிறார்.

அதன்பிறகு தங்களது இனப்படுகொலை வேட்டையை ஆரம்பிக்கின்றனர் மதவாத கூட்டத்தினர்.  "செப்டம்பர் 30 இயக்கத்திற்கு" கம்யூனிஸ்ட் ஆதரவு எனக்கூறி, மக்கள் மத்தியில் பிரிவினையை விதைத்து, மதவாதத்தை தூண்டி, இந்தோனேசிய மக்கள், சீனாவில் இருந்து டச்சுக்காரர்களின் அடிமைகளாய் அங்கு வேலை செய்ய கொண்டுவரப்பட்ட மக்கள் குறித்து வெறியை மக்களிடம் தூண்டி, "பஞ்சசீலா" என்ற மதவாத படைகளுடனும், இராணுவத்தினரும், அரசும் சேர்ந்து மக்கள் மத்தியில் மிகப்பெரிய வன்முறையை கட்டவிழ்த்து தேடித்தேடி கம்யூனிஸ்ட்களை, கம்யூனிஸ்ட்களாக இருப்பார்கள் என சந்தேகப்பட்டு பல அப்பாவி பொதுமக்கள் என சுமார் பத்து இலட்சத்துக்கும் மேற்ப்பட்டவர்களை கொடூரமாக கொன்று குவித்த இனப்படுகொலை அங்கு 1965 முதல் 1966 வரை நடந்தேறியது. அந்த இனப்படுகொலை குறித்த எந்தவித விசாரணையும் அரசினால் இதுவரை நடக்கவில்லை. அதை அவர்கள் நியாயப் படுத்துகிறார்கள், ஆட்சியாளர்களே இக்கொடுமையை செய்தனர், இன்னும் அதன் தொடர்ச்சியான ஆட்சியாளர்கள் அந்த இனப்படுகொலையை தங்களது வீரத்தின் அடையாளமாக பெருமை பொங்க பேசி வருகின்றனர். பள்ளி, கல்லூரிகளில் அந்த இனப்படுகொலை நியாயமான படுகொலையாக சொல்லித் தரப்படுகிறது. இச்சூழலில் அந்த இனப்படுகொலை குறித்தும், அதை நிகழ்த்தியவர்களிடமே நேரடியாக கேட்டு எடுத்த ஆவணப்படமாக எடுத்த இயக்குநர் "ஜோஷ்வா ஓப்பன் ஹைமர்" குறித்தும், இனப்படுகொலை நடத்திய "பஞ்சசீலா என்கிற மதவெறி" அமைப்பினரை பற்றியும், அவர்களின் ஆலோசனை படியே நடக்கும் ஆட்சியாளர்கள் பற்றியும், ஆட்சி அதிகாரத்தில் அவர்களின் பங்கு எப்படி இருக்கிறது? மக்களின் மத்தியில் இன்றும் கம்யூனிஸ்ட்கள் குறித்து பேச்சே, நினைவே இருக்க கூடாத வகையில் அவர்கள் செயல்படும் விதம், கம்யூனிஸ்ட்களுக்கு எதிராக மதவாதிகளாக, வலதுசாரிகளாக  மக்களை உருவேற்றி வருவதையும்,  அந்த இனப்படுகொலையை தனது படத்திற்காக நினைவுகூறும் இனப்படுகொலையை நடத்திய மனிதர்களின் தற்போதைய மனநிலை, எப்படியெல்லாம் கொலை செய்தார்கள்? எப்படி பத்து லட்சம் மக்கள் ஈவு இரக்கமின்றி கடும் சித்ரவதை செய்து கொல்லப்பட்டனர், பெண்கள் அந்த மதவாத வெறிக் கூட்டத்தினால் பாலியல் வல்லுறவு செய்யப்பட்ட அவலம், இனப்படுகொலை செய்வதகென்றே “கொலை செய்யும் அலுவலகம்” கூட இருந்திருக்கிறது என பல உண்மைகள் அந்த ஆவணப்படத்தில் உள்ளதாக குறிப்பிடுகிறார் இ. பா. சிந்தன். இந்தோனேசிய அரசியல், இனப்படுகொலை நடந்த சூழல், ஆவணப்பட உருவாக்கம், எது அரசியல் சினிமா, அரசியல் சினிமா எதை பேச வேண்டும், அதாவது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அரசியலை பேச வேண்டும் என்றும், மேலும் இன்றைய இந்தோனேசியா, மேற்கத்திய நாடுகளின் பிடியில் மாட்டிக்கொண்ட இந்தோனேசிய நிலை, இந்தப் படுகொலையின் பின்னால் இருந்த அமெரிக்கா, பிரிட்டன் போன்ற நாடுகள், சர்வதேச தீர்ப்பாயமும், மனித உரிமை ஆர்வலர்களும் போராடி இது திட்டமிட்ட இனப்படுகொலை என நிரூபித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் எதுவும் நடக்கவில்லை என மிக விரிவாக பதிவு செய்திருக்கிறார் இக்கட்டுரையில்.  இன்றும் அந்த "பஞ்சசீலா" அமைப்பு மிகப்பெரிய வலதுசாரி அமைப்பாக இந்தோனேசியாவில் இருக்கிறது. அரசு அதற்கு ஆதரவாகவும், வெளியே இருந்தாலும் அரசு அதனை சார்ந்தும் அது செயல்படுகிறது. மனதை கனமாக்கும் கட்டுரை.

அரச வன்முறையும், கட்டற்ற அரச பயங்கரவாதமும், தங்கள் வாழ்க்கைக்காக, வாழ்வாதாரத்திற்காக விடாமுயற்சியுடனும், தன்னெழுச்சியாக, தீர்வு வேண்டி அமைதியான முறையில் போராடும் சாதாரண மக்களின் மீது கார்ப்பரேட் அருவடிகளின் துணை கொண்டு மக்களை பாதுகாக்க வேண்டிய, மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனநாயக (?!) அரசாங்கமே தனது காவல் துறையை கொண்டு திட்டமிட்டு படுகொலை செய்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவலம் சமீபத்தில் நம் கண் முன்னே இங்கேயும் நடந்து போனது. நம் தூத்துக்குடி மண்ணில் நடந்த போராட்டம் திட்டமிட்ட துப்பாக்கி சூட்டில் முடிந்து போனது. அதிகாரம் என்னவெல்லாம் செய்கிறது பார்த்தீர்களா? இங்கு மட்டுமல்ல. உலகெங்கிலும் இது போன்ற எழுச்சி போராட்டங்களும், அதில் போராடிய மக்களை கொன்று குவித்து ரத்த வாடையை நுகர்ந்து அதிகார மமதையில் திளைத்து உட்கார்ந்திருந்த கூட்டம் இருந்திருக்கிறது. தங்கள் உயிரை கொடுத்து இழக்க வேண்டியது அனைத்தையும் இழந்து இறுதியில் வெற்றி பெற்ற மக்களின் எழுச்சியும் இருக்கிறது. புதைந்து போன அவலமும் இருக்கிறது. வரலாறு இறந்து போன மக்களையும், அவர்களின் தன்னலமற்ற போராட்டங்களையும் சுவடு தெரியாமல் இங்கு புதைத்து விட்டாலும், கலையும் அந்த கலைக்காக சமரசமற்று போராடுகின்றானே கலைஞன் அவன் அதனை தோண்டி எடுத்து அடக்குமுறைக்கு எதிரான கலகக் குரலாய் ஓங்கி ஓலிக்க விடுவான். கலை என்பது ஒடுக்கப்பட்டவனுக்கான குரல்! அது அடக்குமுறைக்கு எதிரான குரல்! அது அதிகாரவர்க்கத்திற்கு எதிரான குரல்.  அப்படி அடக்குமுறைக்கு எதிராக, அதிகார வர்க்கத்திற்கு எதிராக, இனப்படுகொலைக்கு எதிராக எழுந்த குரலையும், அவையெல்லாம் எவ்வாறு நிகழ்த்தப்பட்டன, இதன் அரசியல் என்ன? என்பது பற்றிய திரைப்படங்களை முன்வைக்கும் கட்டுரைகளுடன் இம்மாத "படச்சுருள் அரச பயங்கரவாதத்திற்கு" எதிரான கலகக் குரலாய் ஓலித்திருக்கிறது. "தூத்துக்குடி" சம்பவம் நிகழ்ந்த தாக்கத்தின் குரலே இம்மாத படச்சுருள் "அரச பயங்கரவாத எதிர்ப்பு" குரலாய் பேசியிருக்கிறது.
 

Leave Comments

Comments (0)