கொலையும் செய்யலாம் ! மக்கள் படைப்பாளி ஜனநாதனின் நேர்காணல் !

/files/vijaysethupathyjanarthanan_69_(1)-2021-03-15-20:20:24.jpg

கொலையும் செய்யலாம் ! மக்கள் படைப்பாளி ஜனநாதனின் நேர்காணல் !

  • 7
  • 0

தினேஷ்


நடிகர்களுக்கு பெரிய மார்க்கெட் இருக்கிறது.

புதிய அலைபோல படமெடுக்கிற இயக்குனர்களும் கூட, ஓரிரண்டு படங்களுக்குப்பிறகு, அடுத்து பெரிய நடிகர்களைத்தேடியே போகிறார்கள். 


இப்படி நடிகர்களை மையப்படுத்தியே தமிழ்சினிமா இயங்கிவருகிறது. நடிகர்களுடைய அரசியல் சினிமாவிற்குள் எப்படியிருப்பதாக நினைக்கிறீர்கள்?


 சில இனிப்புக் கடைகளில், “இது சுத்தமான நெய்யினால் செய்யப்பட்டது”, என்று எழுதி தொங்கவிட்டிருப்பார்கள். வேறுசில கடைகளில், “இது சுத்தமான நெய்யினால் செய்யப்பட்டது அல்ல”, என்றும் எழுதியிருப்பார்கள்.


இப்படி நிறையகடைகள் இருக்கிறது. இரண்டிற்கும் வேறு வேறு விலைகள். அதன் அடிப்படையில் நமக்குத் தேவையானதை வாங்குகிறோம்.


 நான், பெரிய நடிகர்களை வைத்துப் படமெடுத்தாலும், அதை என் படமாகவே எடுக்க முயற்சிக்கிறேன்.ஆர்யா நடித்தாலும், அது ஜனநாதன் இயக்கியபடம். ஜெயம் ரவி நடித்தாலும் அது ஜனநாதன் இயக்கிய படம்.


 



இப்போது இந்நாட்டில் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிற அசாதாரண சூழல்,  சிறுபான்மையினருக்கு நிகழக்கூடிய  அச்சுறுத்தல்கள்.

கடந்த இரண்டு வருடங்களில் இதுபோன்ற கொடுமைகள் அதிகம் நிகழ்கிறது. இதைப்பற்றி?


தேர்தல் அடிப்படை முறைகள்தான் எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கின்றன. அந்த அரசியல் அதிகாரம் சமூகத்தில் பல்வேறு விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. 


மக்கள் கூட்டம் விலைகொடுத்து வாங்கக்கூடிய பொருளாக மாறியிருக்கிறது. பயங்கரவாத அச்சுறுத்துதல்களுக்கு மக்களையும் குற்றம் சொல்லமுடியாது. உதாரணமாக, புத்தர் கதை ஒன்று.


இருநூறு பேர் குடித்தனம் இருக்கக்கூடிய ஒரு காலணி. ஒரு குடிதண்ணீர் குழாய் இருக்கிறது. தண்ணீர் 24 மணிநேரமும் வரும். பானுமதி தண்ணீர் பிடித்துக்கொண்டிருப்பாள். 


அந்நேரம் சமீரா வந்து, “வீட்ல குழந்தை அழுகுது, தண்ணி பிடிச்சுக்கிறேன்”, என்று சொன்னால், பானுமதியும் மகிழ்ச்சியோடு சம்மதித்தாள்.


ஒருவருக்கு மாற்றி மற்றொருவர் உதவிகள் செய்துவந்தார்கள். ”எனக்கு இன்னும் ரெண்டு குடம் தண்ணிவேணும்”, என்றால் அதையும் கொடுத்து உதவினார்கள். 


அதெல்லாம் பெரிய விஷயமாகவே தெரியவில்லை. வறியவர்கள், பயணம் செய்பவர்கள் என அனைவருக்கும் தண்ணீர் இலவசமாகக் கொடுத்தே வாழ்ந்தார்கள். 


ஆனால், திடீரென ”தண்ணீர் இனிமேல், ஒரு நாளைக்கு  இரண்டு மணிநேரம்தான் வரும்”, என்று சொன்னபிறகு, ஒட்டுமொத்த காலணியின் கதாபாத்திரமே மாறுகிறது. ”அவ மோசமான பொம்பள தெரியுமா?, ஒரு குடத்துக்கு பதிலா, ரெண்டு புடிச்சுட்டு போயிட்டா”, என்று வஞ்சம் வர ஆரம்பித்தது.


தகராறு வருகிறது. ’உன் குடம் மட்டும் பெரிசா இருக்கு!’ என்று குற்றம் சுமத்துகிறார்கள். ஆனால், உண்மையான பிரச்னை 24 மணிநேரமும் தண்ணீர் வந்துகொண்டிருந்த குழாயில், இரண்டு மணிநேரமாக தண்ணீர் வருவதுதான். 


எல்லோருமே ஒரே குடும்பமாக வாழ்ந்து பழகியவர்கள், இன்றைக்கு ஒருவரையொருவர் மாற்றி மாற்றி வெட்டிக்கொள்கின்றனர். ஆனால், இப்போதும் 24 மணிநேரமும் தண்ணீர் வருவதற்கான சூழலை உருவாக்கமுடியும். அது உருவாகினால், மீண்டும் பழைய மனிதர்கள், நமக்குக் கிடைப்பார்கள். ”தனிமனிதனை மாற்றாமல், சமூகத்தை மாற்றவேண்டும்”

சமூகத்தை மாற்றியமைப்பதன் மூலமே, தனிமனிதனை மாற்றியமைக்கமுடியும் என்பது அடிப்படை.  அதுதான் அரசியல் அதிகாரம். 

இன்றைக்கு குற்றவாளிகளை உற்பத்தி செய்கிற அரசாக இது இருக்கிறது. அதற்காகத்தான் என் படத்தில் பெரும்பான்மையான மக்களின் சர்வாதிகாரம் இந்நாடு பார்க்கத்தான் போகிறது, பொதுவுடைமை சமுதாயத்தின் தேவை, பொதுவுடைமை அரசியல் எது? என்பதை, சொல்லியிருக்கிறேன்.



தனக்கான கொள்கைகள் கோட்பாடுகள் கொண்ட கட்சிகள், அரசியல் தேர்தல் என்று வந்தவுடன், தேர்தலில் வெற்றி என்ற பிரதான ஒன்றை மட்டுமே கவனத்தில் கொண்டு கூட்டணி அமைக்கின்றன. இதில் நீங்கள் மதிக்கிற மார்க்சியத்தின் செயல்பாடு?


ஒட்டுமொத்தமாக நான் இந்த தேர்தல் முறையையே ஒத்துக்கொள்ளவில்லை.  அதில் போய் கூட்டணி சேர்வது, வேலை செய்வது எல்லாமே தவறான செயல், என்றுதான் நினைக்கிறேன். இந்தத் தேர்தல் முறையே தவறானது. 


ஜனநாயகம் போன்று தோற்றம் கொண்டிருந்தாலும், அது ஜனநாயகமற்றது. இது என் கருத்து. பின்னர், அப்படி அமைக்கிற தேர்தலில் நீங்களும் பங்கெடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று விருப்பப்பட்டால், அதில்  குறிப்பிட்ட கொள்கை, கோட்பாடுகளை விட்டுவிட்டு கூட்டணி அமைக்கிற போக்கு எல்லாமே நிலவும். Open Marketபோல இங்கு நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. 


முன்னரெல்லாம், “எங்கள் கொள்கையில் இருப்பது போல, அல்லது இன்னின்ன விஷயங்களில் எங்கள் இரு கட்சிகளும் ஒத்த கருத்துடன் இருக்கிறோம். அதனால் கூட்டணி அமைக்கிறோம்”, என்று கூட்டணி அமைப்பதற்காக ஒருவரி வசனங்களாவது சொல்லியிருந்தார்கள். இதுவும் கூட மக்களைப் பூசி முழுகுவதற்கும், தொண்டர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காகவும் இருந்தது. 


இங்கு நடப்பது அரசியல் அல்ல. மார்க்கெட் பேரம். பேரம் சரியாக ஒத்துவந்தால், அது படியும். இந்த தேர்தலில் அந்தந்தக் கட்சித்தொண்டர்களுக்கும், மக்களுக்குமே இதெல்லாம் புரிந்துவிட்டது. 


தூக்குத்தண்டனைக்கு எதிராக ‘புறம்போக்கு’ படம் இருக்கிறது. ஒரு உயிரை எந்த வகையில் எடுப்பதும் ஏற்றுக்கொள்ளமுடியாது. ஆனால், உங்கள் கதையில், பாலுவை காப்பாற்றவேண்டும் என்ற இலக்கோடு இருப்பவர்கள், அதற்காக, ஒரு பாவமும் செய்யாத எமலிங்கத்தைக் கொல்ல நினைப்பது சரியான முறையா?


கொல்லலாம், அது சரியான முறையே, என்றுதான் படத்தில் சொல்லியிருக்கிறேன். ஏனென்றால், பாலுவும், அவரது குழுவும் பெரிய குறிக்கோளோடு போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பாலு, பல கோடி மக்களின் நலனுக்காக ஒவ்வொரு செயலையும் முன்னெடுக்கிறான்.


அவன் கொல்லப்படக்கூடாது. அப்படி அவனைக் காப்பாற்ற மற்றொருவனைக் கொல்லலாம். போராட்டத்தில் யாரும் ரத்தம் சிந்தக்கூடாது, யாரையும் கொல்லக்கூடாது, யாருக்கும் இடைஞ்சல் ஏற்படுத்தக்கூடாது என்பது இயலாத காரியம். 




உங்கள் படங்களை வைத்து, ஆயுதம் தாங்கிய போராட்டத்தின் மூலமாகத்தான் பொதுவுடமை சாத்தியம் என்பதைக் கூற விரும்புகிறீர்களா?


வர்க்கபேதத்தை முழுதாக ஒழிக்கவேண்டும் அதுதான் இலக்கு. அடிமைப்படுத்துகிற வர்க்கத்தை ஒழிக்கவேண்டும். அதில், முதல் விஷயம் வர்க்கத்தை ஒழிக்க நினைக்கிறவர்கள், ஆயுதத்தை துக்கியிருக்கமாட்டார்கள். ஆனால், வர்க்கபேதத்தைக் காலங்காலமாகக் காப்பவர்கள், ஆயுதபாணிகளாக இருக்கிறார்கள். 


அவர்கள்தான், ரத்தம் சிந்த வைக்கிறார்கள். அவர்களை எதிர்க்க இவர்களுக்கும் ஆயுதங்கள் தேவைப்படுகிறது. ஆயுதங்கள் தாங்கிய போராட்டங்கள் நடைபெறுகின்றன. 


இது இப்போதல்ல, பாரதியார், ”ஊருக்கு நடுவில் ஒரு பொதுவான இடத்தைக் கூட்டி, பணக்காரர்கள் எல்லாரும் சேர்ந்து தங்கள் செல்வத்தை, அனைத்து ஏழைகளுக்கும் பிரித்துத்தரவேண்டும்”, என்கிறார். இது பொதுவுடைமை சிந்தனை.  பாரதியாரின் இந்தக் கற்பனை சாத்தியமா?.


பணக்காரர்கள் அப்படி தன் பணத்தை ஊருக்குப் பிரித்துத்தருவார்களா?. எப்போதும் நடக்காது. அந்தப் பணக்காரர்களிடம் கேட்டால், ஆயுதங்கள் வைத்திருக்கிறார்கள், தாக்குகிறார்கள். வறிய மக்களையும் ஆயுதங்கள் தூக்கக்கூடிய போராட்டத்தில் ஈடுபடத் தூண்டுகிறார்கள். 


ஏற்கனவே இருக்கும் வர்க்கம், ஆயுதப்பாணியாக இருக்கிறது. ஆயுதப்பாணியாக இருக்கிற வர்க்கத்தை அப்புறப்படுத்திவிட்டு, அந்த இடத்தில் இன்னொரு வர்க்கம் தலைமைப்பொறுப்பை ஏற்க நினைத்தால், அதை ஆயுதபாணி வர்க்கம்  வேடிக்கை பார்க்காது. அது வேடிக்கைபார்க்காது எனில், இதுவும் எத்தனைகாலம்தான் வேடிக்கையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்?. அப்போது இதுவும் ஆயுதம் தூக்குகிறது. நேரடியாக இவர்கள் ஆயுதங்களைத் தூக்காமல் அது தானாகவே இந்தச் சூழலுக்குத் தள்ளுகிறது. 


”நான் என்ன ஆயுதத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும்? என்பதை எதிரியே தீர்மானிக்கிறான்”, என்பதை பலரும் சொல்லியிருக்கிறார்கள். 


வரலாறுகளில் கூட, இப்படிப்போராடுகிறவர்களை தீவிரவாதிகள், தீவிரவாதக்குழு என்று முத்திரைகுத்துகிறார்கள். கொச்சைப்படுத்துகிறார்கள். 


ஒருமுறை, ஆயுதப்பயிற்சிக்காக தோழர் ஒருவர்  இருபது பேரை அழைக்கிறார். ஒருவரைக் களையெடுக்கப்(annihilation) போகிறோம். அதற்கு துப்பாக்கிச்சூடு பயிற்சி அளிக்கிறோம்.



செயலைச் செய்துமுடிக்கும்பொழுது மரணமும் நிகழலாம், என்றும் சொல்லி,  அதை நிறைவேற்றி முடிக்க இருபது பேர் தேவை என்று சொல்கிறார். ஆனால், அதை ஏற்றுக்கொண்டு ஏழுபேர்தான் வருகிறார்கள்.


வந்தவுடன், அவர்களை அமரவைத்து, “அரசியல் பொருளாதாரம்” வகுப்பெடுக்கிறார் அந்தத் தோழர். ஏழுபேருக்கும் ஒரே குழப்பம். “தோழர், அழித்தொழிப்பு என்று சொன்னீர்கள், ஆனால் இங்கு அரசியல் பொருளாதாரம் பாடம் எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்களே?”, என்று கேட்டனர். “அரசியல் பொருளாதார வகுப்பே, ஆயுதம் தாங்கிய போராட்டத்திற்கு தயாராக இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே எடுக்கவேண்டும்”, என்கிறார் தோழர். 


இதற்கு முன் அந்தத் தோழர், ”அரசியல் பொருளாதாரம் வகுப்பு எடுக்கிறேன் வாருங்கள்”, என்றால், அனைவரும் வந்திருப்பார்கள். ஆனால், அவர்களுக்குச் சொல்லிக்கொடுத்து பயன் இல்லை.


ஒருவன் ஆயுதம் தாங்கிய போராட்டத்தில் தன்னை இணைத்துக்கொண்டால், அவனுக்கு அரசியல் பொருளாதாரம் வகுப்பு எடுப்பதுதான் உபயோகமானதாக இருக்கும், அவனோடுதான் நான் பேசவிரும்புகிறேன்,  என்பது அவர் கருத்து. அவர்கள் வெறும் ஆயுதம் தாங்கிய தீவிரவாதக் குழு கிடையாது.  Philosopihical-ஆகவும், Ideological-ஆகவும் பேசி, எந்த இடத்திற்கு எப்படித் தேவையோ அதுபோல போரிடுகிறார்கள். இந்த ஊடகங்கள் அவர்களைக் கட்டமைக்கிற தீவிரவாத பிம்பங்களைப் பார்த்து, மக்களும் அதனை நம்புகிறார்கள். அங்குதான் பிரச்னை

Leave Comments

Comments (0)